Het leukste is toch wel de Zip-line. Je klimt een enorme boom in, als je boven bent laat je alles los en “vlieg”
je 150 meter door het bos naar een andere boom. Te gek!! Ik voel me als Jane in de jungle totdat ik tegen een plank aanvlieg. Op mijn scheenbeen verschijnt een enorm ei als aandenken. Tijdens de pauze stop ik ermee, maar Tarzan vliegt vrolijk verder. Dit is echt een speeltuin voor grote kinderen. Maar ook heel zwaar. Het zweet loopt ons overal tijdens deze kleffe warme dag. We zijn dan ook blij met een verfrissende douche die avond.
Vanuit het rustige Chang vertrekken we naar het drukke Koh Samet. Ook dit keer vertrekken we met een busje, en de laatste kilometers over zee met de boot. We zitten op een voorraadschip. Ons koffer vliegt op het dek en we lopen tussen verschillende soorten groente en fruit door op zoek naar een plaatsje tussen de rijstzakken. Het ritje duurt niet zo heel erg lang. Op Samet betaal je extra bij aankomst omdat het hele eiland een Nationaal Park is. Daar is overigens niet zo veel van te merken. Her en der ligt troep, vooral net achter de kustlijn.
Bij aankomst zoeken we een hutje uit 1 van de folders van een reisbureau. Zonder eerst een kijkje te nemen betalen we 1 nacht vooruit en nemen de taxi er naar toe. Fout.. Een domme beslissing. De ligging en het uitzicht is prachtig maar het is er te smerig voor woorden. Een keihard matras vol met akelige vlekken en beestjes. Het overtrek idem dito, het lijkt wel karton en het stinkt er enorm. We twijfelen geen minuut langer en pakken ons boeltje bij elkaar. Het was ook nog eens een dure kamer voor Thaise begrippen. (€45 per nacht) zonde geld, maar stom dat we niet eerst zijn gaan kijken.
We lopen het strand op en gaan op zoek naar wat anders. Ook nu slagen we heel snel. We vinden een fijne schone kamer op een toplocatie! Hier kunnen we een paar dagen blijven. Na 4 nachten moeten we weg, omdat de moeder van de eigenaresse onze kamer geboekt heeft. Dat is niet zo erg, want we willen ook nog zeker 3 dagen in Bangkok verblijven voordat we naar huis gaan.
Op Samet is het vooral ’s avonds erg gezellig op het strand. Chillen met een lekker muziekje op de achtergrond. Bij 1 tent staat een groot scherm waarop een concert van Placebo te zien is. We gaan een kijkje nemen en al gauw komt Eric de eigenaar bij ons zitten. Hij is van Engelse afkomst en runt hier al een paar jaar deze bar. We praten wat over de muziek waar we van houden. Hij is een paar jaar terug bij het concert van Placebo geweest in Bangkok, tijdens hun Meds tour. En hij laat ons een paar clips zien die op Pinkpop gemaakt zijn waar wij bij waren. Hij pakt zijn gitaar en speelt een nummer bij ons aan tafel. Het worden gezellige avonden. Lekker eten en af en toe een potje poolbiljart.
De weg terug naar Bangkok begint met vertraging. Het duurt nog zeker 2 uur voordat het busje ons komt oppikken. Er zitten zeker 8 mensen inclusief koffer te wachten die meegaan en we moeten op meerdere plaatsen stoppen om er mensen bij te laten. In een gekke bui zeg ik tegen Aäron dat ik hier eigenlijk geen zin in heb. Al dat gesjouw in zo’n prietprut busje en dan zijn we veel te laat in Bangkok. "Kom we nemen gewoon een taxi!” We vragen aan een taxichauffeur wat dat gaat kosten. Zegt hij: 28 eurootjes voor dik 3 uur rijden. Daar zitten we dan als een soort van Wim Lex en Maxima in de taxi met airco. We wuiven andere reisgenoten gedag en vertrekken. Normaal zouden we dit nooit gedaan hebben, maar de tijd dringt en we willen nog volop kunnen genieten van de laatste 2 nachten in Bangkok. Wat een fijne rit is dit! Onze chauffeur blijkt goed engels te kunnen en vertelt ons de nodige anekdotes over zijn ervaringen als taxichauffeur in Thailand. We komen dan ook uitgerust aan en checken wederom in bij Rambuttri House. We genieten nog 3 dagen van de stad. We gaan naar de weekendmarkt, bezichtigen het Sea-life aquarium en doen wat souvenir inkopen op Khaosan Road.
De tijd is voorbij gevlogen. Elke keer weer hebben we het gevoel van… dit is nou nog eens echt genieten.
Sanuk!!!
